Facebook Google+ Twitter Instagram Pinterest YouTube Skype Kontakt
Zaloguj się lub zarejestruj konto
Włącz wersję mobilną
Wystaw fakturęFakturyKlienciProduktyKontoAktualnościOpiniePomocKontakt

Dot. momentu uznania za koszt podatkowy, wydatków z tytułu m.in dzierżawy nieruchomości wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarczej

Na podstawie art.233 §1 pkt 1 i art. 239 w związku z art. 14b § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 20.11.2006 r. Sp. z o. o. M wniesionego na postanowienie Naczelnika Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Radomiu z dnia 15.11.2006 r. Nr 1473/716/WD/423/92/06/BC w sprawie udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Podatnika w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych

o r z e k a

- odmówić zmiany kwestionowanego postanowienia i uznania stanowiska Podatnika przedstawionego we wniosku z dnia 29.08.2006 r. za prawidłowe.

U Z A S A D N I E N I E

Sp. z o. o. M pismem z dnia 29.08.2006 r. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi, w którym okresie rozliczeniowym należy uwzględnić:niezaksięgowane faktury dokumentujące wartość kosztów związanych z dzierżawą nieruchomości według specyfikacji przedstawionej przez Spółkę, niezaksięgowane faktury korygujące wystawione w związku z orzeczeniem arbitra według specyfikacji przedstawionej przez Spółkę, zapłacone odsetki zgodnie z zawartą ugodą.Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w dniu 20.09.1996 r. Spółka - Dzierżawca zawarła z I - Wydzierżawiającym umowę dzierżawy nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. XXX, gdzie M prowadziła działalność gospodarczą. W związku z powstałym sporem dotyczącym czynszów, kosztów i wzajemnych rozliczeń wynikających z w/ w umowy strony w dniu 05.11.2002 r. zawarły ugodę, na mocy której zgodziły się, że spór rozstrzygnie niezależny Sędzia Arbiter. W dniu 01.03.2004 r. Sędzia Arbiter wydał ostateczne orzeczenie w którym objęto wzajemne roszczenia stron wynikające z umowy za okres od 01.10.1999 r. do 30.11.2002 r. Firma I wystawiła faktury korygujące, które doprowadziły wartość czynszów, podatku od nieruchomości oraz opłat za wieczyste użytkowanie do poziomu określonego w w/w orzeczeniu tj. do kwoty 107.451, 05 zł.Firma M zajmowała w/ w nieruchomość jeszcze w okresie od 01.12.2002 r. do 31.01.2003 r. W dniu 25.04.2005 r. została zawarta ugoda między Stronami, której przedmiotem była modyfikacja treści w/ w wyroku Sędziego Arbitra. Firma M zobowiązała się do spłaty kwoty 120.000, 00 zł w 12 równych ratach . Spółka w 2005 r. spłaciła 80.000, 00 zł, a w 2006 r. 40.000, 00 zł. W świetle tak przedstawionego stanu faktycznego zdaniem Spółki:niezaksięgowane faktury dokumentujące wartość czynszów w kwocie netto 138.948, 60 zł powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów 2002 roku poprzez korektę zeznania rocznego, niezaksięgowane faktury korygujące wystawione w latach 2003 i 2004 na łączną kwotę (76.421, 72 zł + 18.299, 97 zł)= 94.721, 69 zł powinny pomniejszyć koszty uzyskania przychodów roku 2001 w kwocie 4.405, 11 zł oraz 2002 r. w kwocie 90.316, 58 zł poprzez korektę zeznania rocznego, niezaksięgowane faktury korygujące dotyczące wieczystego użytkowania gruntu wystawione w latach 2003 i 2004 na łączną kwotę (3.001, 11 zł+ 12.217, 59 zł) =15.218, 70 zł powinny pomniejszać koszty uzyskania przychodów roku 2001 w kwocie 9.495, 80 zł oraz 2002 roku w kwocie 5.722, 90 zł poprzez korektę zeznania rocznego, jako że korygują wartość kosztów uzyskania przychodów zaksięgowanych w tych latach i dotyczą przychodów tych lat, niezaksięgowane faktury dokumentujące wartość podatku od nieruchomości w kwocie 8.451, 40 zł powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów 2002 roku poprzez korektę zeznania rocznego .Niezaksięgowane faktury korygujące wystawione w 2004 r. na łączną kwotę 1.737, 00 zł powinny pomniejszyć koszty uzyskania przychodów 2002 roku poprzez korektę zeznania rocznego, wartość odsetek ograniczonych do kwoty 12.548, 95 zł ( 120.000, 00 zł- 107.451, 05 zł) w wyniku ugody powinna zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w momencie zapłaty tj. w 2006 roku - Spółka przyjęła, że najpierw zostały spłacone należności główne, a następnie odsetki. koszt energii elektrycznej oraz wartość czynszu za grudzień 2002 r. ( 737, 39 zł + 13.894, 86 zł)powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów 2002 roku poprzez korektę zeznania rocznego jako, że tego właśnie roku dotyczyły. Koszt telefonów, podatku od nieruchomości oraz wartość czynszu za styczeń 2003 r. (13.894, 86 zł+199, 99 zł+ 1.039, 76 zł) powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów 2003 roku poprzez korektę zeznania rocznego.Spółka dokonując potrąceń w/ w wydatków w określonych latach jako podstawę wskazała na przepis art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej.

Naczelnik Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Radomiu w postanowieniu z dnia 15.11.2006 r. Nr 1473/716/WD/423/92/06/BC stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku dotyczące momentu uznania za koszty uzyskania przychodów odsetek zapłaconych w wyniku ugody jest prawidłowe. Natomiast w pozostałej części stwierdził, że stanowisko Podatnika jest nieprawidłowe.Na wstępie swojego stanowiska Naczelnik wskazał na przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tj. art. 15 ust.1 w związku z art. 16 ust. 1 oraz na zapis art. 15 ust. 4. W świetle przedstawionego stanu faktycznego Naczelnik w w/ w decyzji stwierdził co następuje:Faktury, które dokumentują wartość czynszu za 2002 r., które nie znalazły odzwierciedlenia w księgach rachunkowych Spółki w tym okresie-brak zarachowania, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w tym roku. Dopiero w momencie poniesienia kosztu-faktycznej zapłaty za czynsz należało obciążyć koszty Spółki .Skoro jednak koszty te nie zostały zarachowane w 2005 r. i ich zarachowanie nie jest możliwe z uwagi na zamknięcie ksiąg rachunkowych za 2005 r. oraz zatwierdzenie sprawozdania finansowego za 2005 r. - należy je zarachować w 2006 r. i w tym roku uznać za koszty uzyskania przychodów z uwzględnieniem faktur korygujących czynsz za 2002 r.W przypadku faktur dokumentujących wartość czynszu za 2001 r. skoro faktury te zostały zaewidencjonowane w 2001 r., to faktury korygujące czynsz za 2001 r. winny pomniejszyć koszty uzyskania przychodów roku 2001 poprzez korektę zeznania rocznego jako, że korygują wartość kosztów uzyskania przychodów roku 2001. Faktury za opłatę wieczystą Spółka zaksięgowała w 2001 i 2002 roku, to faktury wystawione w 2003 i 2004 roku powinny pomniejszać koszty uzyskania przychodów również w 2001 i 2002 roku. Faktury z tytułu podatku od nieruchomości które nie znalazły odzwierciedlenia w księgach Spółki w 2002 roku, nie mogą być zaliczone do kosztów 2002 r. dopiero w momencie poniesienia kosztu faktycznej zapłaty należało obciążyć koszty Spółki. Skoro jednak nie zarachowano ich w 2005 r. i ich zarachowanie nie było możliwe w 2005 r., należy je zarachować w 2006 r. i uznać je za koszty uzyskania przychodów w tym roku uwzględniając faktury korygujące dotyczące tych opłat. Niezaksięgowane faktury korygujące podatek od nieruchomości za 2002 rok wystawione do faktur, które zostały zarachowane w 2002 r. powinny pomniejszać koszty uzyskania przychodów 2002 roku poprzez korektę zeznania rocznego. Odnośnie odsetek wynikających z zawartej ugody Naczelnik potwierdził stanowisko Spółki, iż staną się one kosztem uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia- zapłaty. W przypadku roszczeń nie objętych orzeczeniem arbitra, których Spółka nie zaksięgowała należy postąpić analogicznie jak w przypadku faktur dokumentujących koszty czynszu i podatku od nieruchomości.Strona pismem z dnia 20.11.2006 r. złożyła zażalenie, w którym zarzuca przedmiotowemu postanowieniu, iż rozstrzygnięcie w nim zawarte jest nieprawidłowe. W zażaleniu Spółka analizuje zarówno postanowienie Naczelnika jak i przepis art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych .Powołuje wyroki NSA o następujących sygnaturach : I SA/Wr 171/00, I SA/Lu568/, SA/Bd1553/2003 oraz pisma Urzędów Skarbowych w Ełku z dnia 14.06.2006 r. nr USIII/423-3C/06 i Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15.09.2003 r., 15.07.2003 r. i 29.12.2003r.Spółka we wniosku stwierdza, że nie księgowała kosztów, a nie że nie otrzymywała faktur. Faktury wpływały ale były one odsyłane albo też po prostu ich nie księgowano i z biegiem czasu zaginęły. Powodem takiego postępowania było złe założenie Spółki, że nie zostanie zobowiązana przez Sąd do zapłaty zobowiązań wynikających z umowy. Nie zmienia to jednak faktu, że koszty dotyczyły przychodów tamtych lat i znane były w owym czasie co do rodzaju i kwoty .Przede wszystkim znane były z umowy dzierżawy co już było podstawą do obciążenia wyniku finansowego i podatkowego Spółki, a dodatkowo z faktur wystawionych przez firmę I .Zdaniem Spółki Urząd Skarbowy uznał, że księgi lat poprzednich jak najbardziej można odciążyć i nie przeszkadza, że są zamknięte, ale obciążyć ich nie wolno ponieważ są zamknięte.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po przeanalizowaniu stanu faktycznego przedstawionego w pytaniu Spółki oraz interpretacji przepisów prawa podatkowego zawartej w postanowieniu, będącym przedmiotem zażalenia stwierdza, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 15 ust. 1 w/ w ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa. Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 - nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy - nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Moment potrącania wydatków uznanych za koszty podatkowe, określony jest w przepisie art. 15 ust. 4 ustawy .Zgodnie z regulacją tego artykułu, koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, iż ustalając moment uznania wydatku za koszt podatkowy, rozstrzygnąć należy, czy istnieje możliwość powiązania tego wydatku z przychodem osiągniętym w roku podatkowym. Spółka bowiem może ponosić koszty, które bezpośrednio wiążą się z konkretnymi przychodami osiągniętymi w roku podatkowym lub też może ponosić koszty mające pośredni wpływ na osiągane przez nią przychody w ogóle. Wydatki powiązane bezpośrednio z osiągniętym przychodem należy uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów w roku (okresie) osiągnięcia przychodu - chyba, że nie można ich zarachować w tym roku. Natomiast wydatki wpływające na przychody Spółki w sposób pośredni należy uznawać za koszty podatkowe w okresie ich poniesienia, czyli zapłaty .Rozpatrując zaś zagadnienie dotyczące możliwości dokonania zarachowania w kosztach podatkowych wydatków (w związku z treścią art. 15 ust. 4 ustawy), stwierdzić należy w pierwszej kolejności, iż zagadnienie to obejmuje wyłącznie wydatki bezpośrednio łączące się z konkretnymi przychodami osiągniętymi w danym okresie rozliczeniowym. Ponadto, zauważyć należy, iż zagadnienie to dotyczy wydatków jeszcze nie poniesionych (nie opłaconych) przez Podatnika, a jednocześnie określonych co do rodzaju i kwoty w momencie zarachowania. Rodzaj i kwota wydatku muszą być dokładnie określone w momencie zarachowania - nie można więc zarachować w koszty podatkowe wartości oszacowanej przez Podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, wynikające z przepisu art. 15 ust. 4 ustawy stwierdzenie, iż powyższe koszty stanowią koszty podatkowe w okresie osiągnięcia przychodu, o ile możliwe jest ich zarachowanie, oznacza jednocześnie istnienie możliwości fizycznego dokonania zarachowania (zaksięgowania) takiego jeszcze nieponiesionego, ale znanego co do rodzaju i kwoty kosztu. Musi więc istnieć możliwość dokonania odpowiedniego zapisu w księgach rachunkowych roku podatkowego, z którym wiążą się dane wydatki. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego przez Spółkę otrzymywała ona faktury od firmy I i znane jej były kwoty zobowiązań, które wynikały z umowy i mogła ona zarachować wydatki w określonych latach, pomimo tego Spółka nie księgowała kosztów, gdyż założyła w owym czasie, że nie zostanie zobowiązana przez Sąd do zapłaty przedmiotowych zobowiązań. Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa terminów do dokonywania odpowiednich czynności związanych z prowadzeniem ksiąg rachunkowych. Przepis art. 9 w/w ustawy wskazuje jedynie, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Zasady rachunkowości nie zawsze pokrywają się z przepisami ustawy podatkowej, dlatego też przy ustalaniu dochodu (straty) do opodatkowania należy kierować się tylko i wyłącznie przepisami ustawy podatkowej. Przepisy ustawy o rachunkowości nie są podatkotwórcze, co jasno wynika z art. 9 cyt. ustawy, określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych i nie rozstrzygają o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodu w świetle ustawy podatkowej. Księgi rachunkowe są jedynie narzędziem, dzięki któremu Spółka ma ustalić dochód do opodatkowania, natomiast przy ustalaniu kwot przychodów i kosztów ich uzyskania, stanowiących o wartości tego dochodu, Spółka ma obowiązek opierać się na przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie powyżej opisana wykładnia przepisu art. 15 ust. 4 w/ w ustawy podatkowej, odnosząca się do terminów zaliczania do określonych lat podatkowych poszczególnych kosztów uzyskania przychodów, dotyczy również kwestii korekt tych wydatków, wynikających z otrzymywanych przez Spółkę faktur korygujących. W przedmiotowej sprawie jeżeli wydatki co do których Spółka otrzymała korektę faktury mają bezpośredni związek z konkretnym przychodem osiągniętym przez Spółkę, wówczas będą one wpływać na podstawę opodatkowania w okresie osiągnięcia tego przychodu - oczywiście przy założeniu możliwości dokonania jeszcze zarachowania (zaksięgowania) w koszty odpowiedniego okresu. Jak wynika z akt sprawy Spółka nie ujęła w księgach rachunkowych faktur dokumentujących jej wydatki w latach 2001- 2002 .Brak ich zarachowania, jak twierdzi Spółka, wynikał z przyjęcia przez nią w tamtym okresie złego założenia, że nie zostanie zobowiązana przez Sąd do zapłaty zobowiązań wynikających z umowy. Należy podkreślić, że błędne jest stanowisko Spółki- że w przypadku gdy koszty dotyczyły przychodów tamtych lat i znane były w owym czasie co do rodzaju i kwoty ( wynikało to z umowy dzierżawy i faktur wystawionych przez firmę I) to po zasądzeniu stanowią one koszty tamtego okresu . Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zauważa, że zgodnie z art. 15 ust. 4 w/ w ustawy wynikający z otrzymanych faktur koszt powinien zostać zarachowany w określonych latach, a w niektórych przypadkach Spółka wydatków nie zarachowała. Dlatego w momencie poniesienia faktycznej zapłaty na podstawie ugody zawartej w 2005 roku Spółka powinna obciążyć swoje koszty. W sytuacji gdy Spółka nie zarachowała tych kosztów w 2005 r., a ich zarachowanie nie jest możliwe- zamknięcie ksiąg rachunkowych oraz zatwierdzenie sprawozdania finansowego za 2005 r. - należy je zarachować w 2006 r. i w tym roku uznać za koszty uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości tj. po uwzględnieniu faktur korygujących.

W sytuacji gdy faktury dokumentujące wydatki zostały zaewidencjonowane przez Spółkę w określonych latach, to również faktury korygujące te wydatki powinny pomniejszać uzyskania przychodów określonego roku poprzez korektę zeznania rocznego, jako że korygują wartość kosztów uzyskania przychodów danego roku . Skorygowanie zeznania rocznego nastąpi przez złożenie korygującego zeznania rocznego wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty - art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym należało orzec jak na wstępie.
Słowa kluczowe: czynsz, korekta, korekta faktury, koszty pośrednie, koszty uzyskania przychodów, opłata za użytkowanie wieczyste, podatek od gruntu i części budowli, podatek od nieruchomości, potrącalność kosztów, ugody, użytkowanie wieczyste, zarachowanie
Data aktualizacji: 21/01/2013 09:00:01

W jaki sposób dokonać korekty podatku należnego i jak tę korektę udokumentować?

Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku na podstawie art. 14a 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Podatnika z dnia 14.04.2006r. (data wpływu do tut...

Czy proces wymiany i archiwizowania e-faktur spełnia wymogi, o których mowa w § 4 pkt 2, w...

Na podstawie art. 14b 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji...

Dokumentowanie upustów

Na podstawie art. 14b 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji...

Czy w przypadku utraty na mocy art. 157 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT statusu zarejestrowanego p...

Na podstawie art. 14a 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Podatnika z dnia 30.01.2006 r. (data wpływu 24.02.2006 r.), uzupełnionego w dniach 28.03.2006 r...

Metoda ustalania różnic kursowych na podstawie ksiąg rachunkowych w świetle ustawy o podat...

Na podstawie art. 14b 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji...
Polecamy ciekawe artykuły do przeczytania
Cczy prawidłowo Podatnik rozpoznał datę powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług pomiędzy 31.01.2006 r. a 07.02.2006 rDotyczy obowiązku wystwienia przez komornika sądowego faktury w przypadku sprzedaży w drodze przysądzenia własności przez sądCzy można odliczyć podatek naliczony z faktury za naprawę samochoduCzy przedstawiony sposób przechowywania faktur elektronicznych jest poprawny?Czy jest zasadne wystawienie faktury sprzedaży towaru z 0% stawką VAT dla kontrahenta krajowego jeśli towar jest przeznaczony na eksport ?
 Zamknij Ta strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z polityką cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce, kliknij tutaj aby dowiedzieć się więcej.